چند ترانه
بوم و بَر ِ ما که نام آن ايران است / مجروح ميان آتش و توفان است، / ققنوس صفت دوباره برخواهد خاست / صد بار نشان داده که جاويدان است /...
نعمت آزرم
شنبه ١٨ تير ١٣٨٤چند ترانه به پيشبازنخستين جشنواره‌ی ادبيات و هنر کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)- هامبورگ، روزهای : ١٧ – ١٦ – ١٥ – ١٤ ژوييه ٢٠٠٥

-بوم و بَر ِ ما که نام آن ايران است

مجروح ميان آتش و توفان است ،

ققنوس صفت دوباره برخواهد خاست

صد بار نشان داده که جاويدان است

*در معبر ِ تُند بادهای تاريخ

در مهلکه های جانگزای تاريخ

اين ميهن سر بلند ما ايران است

در گير ِ جهان و پا به پای تاريخ

*ماييم که ديرينه درين دنياييم

ديروزی ِ رهنورد تا فرداييم

در گستره‌ی زلزله خيز تاريخ

ويران شده بارها و پا برجاييم

*ايران شکنان اگر چه صدرنگ بُدند

در کشتن و تاراج هماهنگ بُدند

صد سيل بلا آمدمان کان هر يک

روبنده‌ی يک ملت و فرهنگ بُدند

*با اينهمه بيش و کم توانا مانديم

شايان جهانشهری ِ فردا مانديم

در سنگر فرهنگ گرفتيم پناه

در گوهره مان زبان همانا مانديم

*با هر نفَسَم به ميهنم باد درود

اين ميهن ايستاده در آتش و دود

با اينهمه خون که رفته از اندامش

سر در بر دژخيم نياورده فرود

*بر مسند خون اگر چه ضحاک نشست

يک نسل گرفت و سر زد و پای شکست

با اينهمه در برابرش بينم باز

اِستاده سوار پرچم کاوه به دست

*هر چند که سنگلاخ و شب تاريک است

هرچند که پرتگاه و ره باريک است

با اينهمه رهنورد ها می دانند

از نيمه گذشته شب ، سحر نزديک است

*ما خسته اگر چه ، شب ز ما خسته تر است

تاريکی اگر چه دم به دم بيشتر است

تاريک‌ترين زمان هر شب امّا

،دانم که همان لحظه‌ی پيش از سحر است

*با کوله‌ی خاطرات خونين در پشت

آواره شديم در جهان ريز و درشت

هر لحظه ولی به پشت سر می نگريم

بفشرده کليد خانه هامان در مشت

*آواره اگر چه ايم و ميهن در بند

با ميهنمان به جاست عهد و پيوند

يک روز به سوی خانه مان می آييم

روزی که نه دير است به فردا سوگند